ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ (1888-1984)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ιωσηφίδης Θεόδωρος του Παύλου και της Μαρίας. Γεννήθηκε στο χωριό Άνω Καταχώρι 10 χιλ. Βόρεια της Νικόπολης στις 31-1-1899 και απεβίωσε στον Αμυγδαλεώνα Καβάλας στις 13-1-1984.
Ο πατέρας του Παύλος στις 29 Ιουνίου 1900 χειροτονήθηκε ιερέας από τον τότε Μητροπολίτη Κολωνίας και Νικοπόλεως Πολύκαρπο Ψωμιάδη και τοποθετήθηκε εφημέριος στο χωριό του. Η μητέρα του Μαρία ήταν το γένος Τσαχαλίδου.
Φοίτησε στο Δημοτικό σχολείο του χωριού του από το 1905-1910, απ’ όπου πήρε το ενδεικτικό της 5ης τάξης και κατόπιν από το 1910-1913 φοίτησε στην Κεντρική Σχολή Νικοπόλεως με Διευθυντή τον Παύλο Κολεσίδη ,υποδιευθυντή τον Παντελή Φουρνιάδη.
Μετά την φοίτηση προσλήφθηκε για ένα χρόνο δάσκαλος στο χωριό του και εισήγαγε στο σχολείο την Τουρκική και Γαλλική γλώσσα ,καθώς και την Σουηδική γυμναστική.
Ως το 1917 ο Θεόδωρος Ιωσηφίδης έκανε εμπόριο μεταξύ Κερασούντας-Νικοπόλεως,το 1917 κλήθηκε κληρωτός στρατιώτης και στάλθηκε στα Εργατικά Τάγματα της Ριζούντας, όμως καθ’ οδόν δραπέτευσε και επέστρεψε στο χωριό του και με σωτήριο μέσο της δωροδοκίας γράφθηκε στη δύναμη της στρατιωτικής διμοιρίας που είχε έδρα στο χωριό του για παραγωγή και επεξεργασία στύψης (αλάτι θεϊκού αργιλίου και κάποιου θεϊκού μετάλλου που χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό και αιμοστατικό),διορίσθηκε σιτιστής και έμεινε στο σπίτι του.
Μετά την απόλυσή του το 1918 έχτισε ιδιόκτητο εργοστάσιο παραγωγής στύψης στο χωριό του ως το 1922 κάνοντας χονδρεμπόριο ως το Ερζιγκιάν, Μπαιπούρτ και Ερζερούμ.
Κατά την εποχή του Κεμάλ,αν και είχε στρατιωτική υποχρέωση δεν επιστρατεύθηκε και αναγκάσθηκε να καταβάλλει 330 λίρες Τουρκίας ως στρατιωτικό αντισήκωμα.πό τότε άρχισαν οι συνεχείς καταδιώξεις από τους παρακρατικούς που ήθελαν να τον εξοντώσουν.
Το Νοέμβριο του 1922 κοινοποιήθηκε η διαταγή για ελεύθερη αναχώρηση έξω από τα όρια του Τουρκικού κράτους ,τότε η οικογένεια του Ιωσηφίδη με άλλες 15 οικογένειες ζήτησαν επίσημα διαβατήρια για την Αμερική ,κι έτσι στις 31 Ιανουαρίου 1923 εγκατέλειψαν το χωριό τους, όμως φεύγοντας μόλις 200 μέτρα, ήρθαν από τον σταθμό 4 έφιπποι χωροφύλακες, ξεχώρισαν το Θεόδωρο και άλλους 5 και δεν τους άφησαν να φύγουν γιατί είπαν ότι είναι στρατιώτες και με συνοδεία τους έστειλαν στην Νικόπολη, όπου μετά από 24 ώρες απέλυσαν τους 5 και τον Θεόδωρο τον έκλεισαν στο Τμήμα Μεταγωγών. Κατόρθωσε να δραπετεύσει και μετά από πολλές ταλαιπωρίες κατόρθωσε να φτάσει τους δικούς του πριν να φύγουν.
Επί 25 μέρες με τους συγχωριανούςτου δούλεψαν στα καταναγκαστικά έργα του Δήμου Κερασούντας και στις 3 Μαρτίου 1923 με ένα τουρκικό ατμόπλοιο μαζί με άλλους πρόσφυγες έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη και μετα από πολλές ταλαιπωρίες στις 18 Ιουνίου 1923 έφτασαν στην Καβάλα,όπου είχαν πάει το 1918 άλλοι (20 Νικοπολίτες πρόσφυγες από την Ρωσία) συγχωριανοί του και εγκαταστάθηκαν στον Αμυγδαλεώνα 100 προσφυγικές οικογένειες από τα χωριά της Νικόπολης του Πόντου.
Τον Αύγουστο του 1924 πήγε στην Θεσσαλονίκη όπου ήρθαν πρόσφυγες από την Νικόπολη με το ατμόπλοιο ‘’Αρχιπέλαγος’’,τους βοήθησε και όσοι τον άκουσαν ήρθαν μαζί του στον Αμυγδαλεώνα.
Το 1924 με δική του πρωτοβουλία έγινε επιτροπή με σκοπό την ανέγερση Ιερού Ναού στον Αμυγδαλεώνα, που την εποχή εκείνη ανήκε στην κοινότητα ζυγού.Το σχέδιο ήταν μεγαλόπνοο γιατί από την απελευθέρωση της Καβάλας (26-6-1913) ήταν η πρώτη εκκλησία που θεμελιώθηκε στο Νομό Καβάλας.Τα εγκαίνια έγιναν το 1935.
Από το 1925 εκλέγεται Αντιπρόεδρος της κοινότητας Ζυγού και με την βοήθεια του Βουλευτή Σταύρου Νικολαΐδη βοηθούσε τους πρόσφυγες και επειδή δεν έφταναν τα υπάρχοντα αγροτεμάχια για τους πρόσφυγες,την εποχή εκείνη προσαρτήθηκαν 80 στρέμματα από το αγρόκτημα ‘’Βασιλάκη’’ με τον όρο να χρησιμοποιηθούν ως αμπελώνες και έτσι έμεινε η σημερινή ονομασία ‘’Περιοχή αμπέλια’’.
Ο Θεόδωρος Ιωσηφίδης το 1925 παντρεύτηκε τη Δέσποινα το γένος Θεοφανίδου και απόκτησε δύο παιδιά το Θεμιστοκλή (1926) και τη Σοφία (1927),ο Θεμιστοκλής απεβίωσε 3 ετών.Απο τον δεύτερο γάμο του το 1913 με τη Χαρίκλεια το γένος Σταφίδου δεν απόκτησε παιδιά.
Ήταν ο πρώτος που συνέλαβε τη ιδέα της ενοποίησης των Γεωργικών Συνεταιρισμών σε Δευτεροβάθμια Οργάνωση και βοήθησε στα μέγιστα τους πρόσφυγες και το χωριό του.
Ο Θεόδωρος Ιωσηφίδης ήταν ταμίας της Λαογραφικής Επιτροπής Νικοπόλεως Πόντου και μέλος του Δ.Σ. της Λέσχης Ποντίων Ν.Καβάλας.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *