ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ (1892-1967)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Νικολα’ί’δης Σταύρος του Αντωνίου και της Θεοδώρας. Γεννήθηκε στο χωριό Αλούτζια της Νικόπολης του Πόντου το 1892.Από το μικρό και ασήμαντο αυτό χωριό, που βρίσκεται 12 χιλ. δυτικά της Νικόπολης, κατάγοταν ο γιός του Αντών Αγά Σταύρος Νικολα’ί’δης, που τα πρώτα μαθήματα τα διδάχθηκε στο σχολείο της γενέτειράς του και συνέχισε τις σπουδές του στην Κεντρική Σχολή Νικοπόλεως .Μετά την αποφοίτησή του από την Σχολή πήγε στην Κωνσταντινούπολη και συμπλήρωσε τη γυμνασιακή του μόρφωση στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και με την προστασία και φροντίδα του τότε Μητροπολίτη Νικοπόλεως Πολύκαρπου Ψωμιάδη που βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη ως συνοδικός, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης απ’ όπου αποφοίτησε το 1913 με ‘’Άριστα’’.

Στη συνέχεια διορίσθηκε το 1913 από τον Πολύκαρπο Ψωμιάδη, καθηγητής στην Ψωμιάδειο Σχολή Κοτυώρων (Ορντού),όπου δίδαξε ως το 1917και μάλιστα τα δύο τελευταία χρόνια ήταν διευθυντής.

Κατά τον βομβαρδισμό των Κοτυώρων το 1917 από τον Ρωσικό στρατό βρήκε την ευκαιρία, ως εκπρόσωπος του Μητροπολίτη και επιβιβάσθηκε μαζί με άλλους 2.000 Έλληνες σε Ρωσικό πολεμικό και πήγε στην Τραπεζούντα, όπου έμεινε έξι (6 )Μήνες και από εκεί στη Ρωσία, όπου στη Συμφερούπολη της Κριμαίας οι εκεί Έλληνες τον διόρισαν καθηγητή της Σχολής της Ελληνικής παροικίας.

Το 1919 ήρθε στην Ελλάδα και αν και διορίσθηκε καθηγητής στην Αθήνα, δεν έμεινε και γύρισε πάλι στη Συμφερούπολη, όπου ασχολήθηκε με καπνικές εργασίες και παράλληλα ανέλαβε καθήκοντα του Ελληνικού Προξενείου ως επιτετραμμένος της Ελληνικής Κυβέρνησης. Στο διάστημα της παραμονής του στη Συμφερούπολη υπέφερε τα πάνδεινα και αφού κατόρθωσε μετά την επικράτηση της Ρωσικής επανάστασης να εφοδιασθεί από τις αρχές της Τιφλίδας με μία άδεια ,έφυγε από τη Ρωσία, ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε το 1923 στην Αθήνα.

Το 1924 διορίσθηκε Διευθυντής στη Σχολή Μεγαρέως στην οδό Πατησίων στην Αθήνα, όπου δίδαξε ως το 1926 .Με την προτροπή των Ποντίων της Καβάλας και ιδιαίτερα των Νικοπολιτών που του υποσχέθηκαν αμέριστη υποστήριξη έθεσε υποψηφιότητα το Νοέμβριο του 1926 στον Νομό Καβάλας και εκλέχθηκε βουλευτής του κόμματος των Φιλελευθέρων. Μετά την πρώτη αυτή επιτυχία η ανιδιοτελής προσφορά του συνετέλεσε στο να εκλεγεί επανειλημμένα βουλευτής ως το 1964. Κατά την τεσσαρακονταετή πολιτική του ζωή, προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο Έθνος και γενικά στους πρόσφυγες, όπως μαρτυρούν τα πρακτικά της Βουλής.

Το 1945 επί κυβερνήσεως Ν.Πλαστήρα έγινε Υπουργός Εργασίας,το 1947 Υπουργός Προεδρίας στην κυβέρνηση Εθνικής Συνεργασίας του Θεμιστοκλή Σοφούλη (1947-1950) και το 1949 Υπουργός Δημοσίων Έργων της ίδιας Κυβέρνησης, οπότε έγινε η ύδρευση των Αθηνών από την λίμνη Υλίκη.

Τον Αύγουστο του 1956 πήγε στη Σοβιετική ένωση με την κοινοβουλευτική αποστολή της Ελληνικής βουλής και στη δεξίωση στο Κρεμλίνο σε άπταιστα Ρωσικά,ζήτησε μα μάθει την τύχη των αδελφών Ελλήνων που ζούσαν στην Ρωσία.
Η πολύχρονη εποικοδομητική και τίμια προσφορά του τον ανέδειξαν επίλεκτο δημόσιο πρόσωπο, τιμώντας την Καβάλα που τον ψήφιζε και τη Νικόπολη του Πόντου τόπο καταγωγής του.

Έγραψε άρθρα και σχόλια σε εφημερίδες ,όπως το ‘’Βήμα’’ και περιοδικά,πάνω σε θρησκευτικά θέματα,έκανε διαλέξεις στον ‘’Παρνασσό’’ και στην ‘’Αρχαιολογική Εταιρεία’’ με θέματα του Βυζαντίου και της Βυζαντινής μουσικής και άφησε σπάνιο συγγραφικό έργο με τα βιβλία που έγραψε: ‘’Πίστης και ζωή’’ το 1936,’’Αγάπη και ζωή’’ το 1937,’’Ο Ναζωραίος’’ το 1940, ‘’Ο Ελενόποντος-Ηράκλεια Πόντου’’ 1955,’’Ο Απόστολος Παύλος’’ το 1959,’’Λεωνίδας Ιασονίδης’’ το 1961,’’Μνήμη Πόντου’’ το 1962,’’Θρήνος Πόντου’’ το 1963,’’Μνήμη Νικοπόλεως Πόντου’’ το 1966.
Η’’ Μνήμη Νικοπόλεως Πόντου’’ αποτέλεσε το θέμα της ομιλίας του Σταύρου Νικολα’ί’δη κατά το θρησκευτικό και Εθνικό Μνημόσυνο που διοργάνωσε σε συνεργασία με την Λέσχη Ποντίων Ν.Καβάλας ,η Λαογραφική Επιτροπή Νικοπόλεως Πόντου στις 27-3-1966 στον Ιερό Ναό Αποστόλου Παύλου Καβάλας, όπου χοροστάτησε ο τότε Πόντιος Μητροπολίτης Αλέξανδρος .Αυτή ήταν και η τελευταία δημόσια εμφάνιση του αείμνηστου Σταύρου Νικολα’ί’δη στην Καβάλα.

Επίσης υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ‘’Επιτροπής Ποντιακών Μελετών’’ το 1927,ιδρυτής και Πρόεδρος του Λαογραφικού Σωματείου ‘’Εθνική Μνημοσύνη’’,διευθύνων σύμβουλος του ‘’Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών’’,Πρόεδρος του Συλλόγου ‘’Φίλων Βυζαντινής Μουσικής’’,Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος ‘’Ο Αγιος Ιωάννης ο Ρώσος’’ του Προκοπίου Ευβοίας και βασικός παράγοντας και σύμβουλος για να κατοχυρωθεί νομικά το αυτοδιοίκητο και αυτοτελές του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος ‘’της Ιεράς Μονής της Παναγίας Σουμελά’’.

Στις 20 Απριλίου 1967 εισήχθη στο Νοσοκομείο ‘’Ευαγγελισμός’’ και μετά από γνωμάτευση των θεραπόντων γιατρών έκανε εγχείρηση στομάχου στις 5 Μα’ί’ου 1967,αλλά η επάρατη αρρώστια παραμόνευε και στις 15 Μα’ίου 1967 έκοψε το νήμα της ζωής του.

Στις 16 Μα’ί’ου έγινε η κηδεία του στο Ά Νεκροταφείο Αθηνών από τον Μητροπολίτη Αργυροκάστρου Παντελεήμονα ,συμμαθητή του στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, πλήθος κόσμου ,επισήμων και πλήθος Ποντίων από όλες τις συνοικίες της Αθήνας και πολλών φίλων του από την Καβάλα.

Το 1986 έγινε μετακομιδή των οστών του από το Ά Νεκροταφείο Αθηνών στην ‘’Παναγία Σουμελά’’ όπου κοιμάται τον αιώνιο ύπνο δίπλα στην εκκλησία του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος των Ποντίων, στο οποίο τόσο πολλά προσέφερε.

Αυτός ήταν ο αείμνηστος Σταύρος Νικολά’ί’δης, ο γιός του Αντών Αγά, που είχε μεγάλη φήμη στα Ελληνικά και Τούρκικα χωριά της Περιφέρειας Νικόπολης και που λόγω της Τουρκομάθειάς του διορίσθηκε από τις Τουρκικές αρχές Έπαρχος της περιφέρειάς του, γι’αυτό τον αποκαλούσαν Αντών Αγά κι έτσι γνωστός σ’όλους.

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *